Hoi!

Verduurzaming is inmiddels niet meer weg te denken uit de vastgoedwereld. Waar het vroeger vaak werd gezien als een “extra stap”, is het tegenwoordig een belangrijk onderdeel van goed vastgoedbeheer. In onze podcast gingen Maaike en Lana in gesprek met Arno Sydo van Lingen en Niek Deelstra van DeeLing Vastgoed, bij iQ Makelaars en 123Wonen. In dit gesprek stond één ding centraal: hoe maak je verduurzaming praktisch, haalbaar en passend bij de eigenaar en het pand?

DeeLing Vastgoed ondersteunt vastgoedeigenaren bij het ontwikkelen van verduurzamingsplannen. Dat doen ze niet met een standaard aanpak, maar juist door te kijken naar de specifieke situatie, de wensen van de opdrachtgever en de mogelijkheden van het gebouw. Hun werkwijze is gedreven, betrokken en vooral nuchter. Geen onnodige complexiteit, maar duidelijke keuzes en een efficiënte aanpak voor alle betrokken partijen. Wat vooral naar voren komt uit het gesprek, is dat verduurzaming begint bij inzicht. Je kunt pas goede stappen zetten als je weet hoe een pand er nu voor staat. Denk aan het huidige energielabel, de isolatiewaarden, de installaties en het daadwerkelijke energieverbruik. Zonder dat startpunt blijft verduurzamen vaak een los geheel van ideeën in plaats van een gericht plan.

Daarbij is het volgens DeeLing minstens zo belangrijk om te kijken naar het doel van de eigenaar. Niet ieder pand en niet iedere vastgoedeigenaar heeft dezelfde ambities. Waar de één vooral wil besparen op energiekosten, kijkt de ander juist naar waardevermeerdering of het toekomstbestendig maken van zijn vastgoedportefeuille. Door dit vanaf het begin helder te krijgen, ontstaat er een plan dat niet alleen technisch klopt, maar ook echt past bij de situatie.

Een belangrijk inzicht uit het gesprek is dat verduurzaming niet altijd groots en ingrijpend hoeft te zijn. Juist het werken in stappen blijkt in de praktijk vaak het meest effectief. Kleine maatregelen zoals het verbeteren van isolatie of het vervangen van verlichting kunnen al een verschil maken, waarna vervolgens grotere ingrepen zoals installaties of duurzame verwarmingssystemen logische vervolgstappen zijn. Op die manier wordt verduurzaming behapbaar en financieel beter te spreiden.

Daarnaast gaat verduurzaming volgens DeeLing verder dan alleen energie besparen. Het heeft ook invloed op de verhuurbaarheid van een pand, de marktwaarde en de toekomstbestendigheid richting steeds strengere regelgeving. Het is dus niet alleen een duurzame keuze, maar ook een strategische keuze voor de lange termijn. Wat in het gesprek sterk naar voren komt, is de nuchtere en praktische aanpak. Geen overbodige rapporten of ingewikkelde modellen, maar juist duidelijke inzichten en haalbare oplossingen. Door helder te communiceren met alle betrokken partijen en snel tot de kern te komen, wordt het proces efficiënter en effectiever.

Tot slot speelt samenwerking een belangrijke rol. Verduurzaming raakt vaak meerdere partijen tegelijk: eigenaren, huurders, adviseurs en uitvoerders. Door deze partijen vroeg in het proces te betrekken, ontstaat er meer draagvlak en worden plannen beter uitvoerbaar. Dat voorkomt vertraging en zorgt ervoor dat iedereen dezelfde richting op werkt.

Het gesprek met DeeLing Vastgoed laat zien dat verduurzaming in vastgoed niet ingewikkeld hoeft te zijn, zolang je het maar praktisch en doelgericht aanpakt. Met de juiste inzichten, duidelijke doelen en een stap-voor-stap aanpak wordt verduurzamen niet alleen haalbaar, maar ook waardevol op meerdere niveaus.

Gerichte isolatie van slecht geïsoleerde woningen blijkt één van de meest effectieve manieren om energiearmoede tegen te gaan. Dat blijkt uit nieuw onderzoek van TNO. Vooral woningen met energielabel F en G leveren volgens het onderzoek de grootste besparing op, zowel financieel als maatschappelijk.

Huishoudens die kampen met energiearmoede wonen vaak in slecht geïsoleerde woningen en hebben structureel moeite om hun energierekening te betalen. Juist bij deze groep zorgt woningisolatie voor een relatief hoge gasbesparing per geïnvesteerde euro. Volgens TNO kan het isoleren van deze woningen het gasverbruik met honderden kubieke meters per jaar verminderen, waardoor energielasten flink dalen.

In Nederland gaat het naar schatting om ruim 256.000 huishoudens die wonen in een matig tot slecht geïsoleerde woning. Om deze woningen naar de isolatiestandaard te brengen is volgens het onderzoek ongeveer 3 miljard euro nodig. De grootste winst valt echter te behalen bij woningen met energielabel F of G. Daar kan de jaarlijkse besparing oplopen tot meer dan 1.000 euro per huishouden.

Naast lagere energiekosten zorgt isolatie ook voor een betere betaalbaarheid van wonen. De zogenoemde energiequote, het deel van het inkomen dat naar energiekosten gaat, daalt na isolatie aanzienlijk. Daarmee neemt de financiële druk op kwetsbare huishoudens direct af.

Dat verduurzaming steeds belangrijker wordt binnen de woningmarkt, bespreken we ook in onze nieuwe podcast Zonder Voorbehoud. In de eerste afleveringen schuiven Arno en Niek, eigenaren van DeeLing Vastgoed, bij ons aan. Zij vertellen onder meer hoe je een woning van energielabel G naar A kunt brengen, welke verduurzamingsmaatregelen de meeste impact hebben en wat een slecht energielabel betekent voor bijvoorbeeld de verkoopprijs en de verkooptijd van een woning.

Bij DeeLing staat verduurzaming van vastgoed centraal. Het bedrijf helpt eigenaren en beheerders met inzicht in energieverbruik, energielabels, energieadvies en complete renovatietrajecten. Van advies tot uitvoering begeleiden zij het volledige proces rondom het verduurzamen van vastgoed.

Bron: stadszaken.nl

Volgens Wessel Tiessens is er in Nederland niet zozeer sprake van een woningtekort, maar vooral van een doorstroomprobleem. Hij illustreert dit aan de hand van zijn eigen woonsituatie.

Tiessens, 54 jaar, woont samen met zijn partner in een ruime woning van 200 vierkante meter in Den Haag. De woning beschikt over vier slaapkamers, twee badkamers en een tuin waarin zijn drie kinderen zijn opgegroeid. Inmiddels zijn de kinderen grotendeels uit huis: twee studeren en de jongste staat op het punt een studentenkamer te zoeken. Hierdoor blijven meerdere kamers leeg, wat bij hem de vraag oproept of het nog wel passend is om met twee personen in zo’n groot huis te wonen.

Hoewel hij zich ervan bewust is dat verhuizen naar een kleinere woning logisch zou zijn, blijkt dit in de praktijk lastig. Op Funda ziet hij vooral kleinere woningen die tegelijkertijd duurder zijn. Daarnaast spelen emotionele en praktische factoren een rol, zoals de vertrouwde buurt, sociale contacten en recente investeringen in de woning. Hierdoor stelt hij een verhuizing uit, wat volgens hem bijdraagt aan het bredere probleem op de woningmarkt. Tiessens benadrukt dat hij hierin niet uniek is, maar juist representatief voor een grote groep huiseigenaren. Uit onderzoek van Vereniging Eigen Huis onder 82.500 55-plussers blijkt dat 40% bereid is om naar een kleinere woning te verhuizen. Dit wijst volgens hem op een groot onbenut potentieel voor doorstroming.

Het belang van doorstroming wordt verder onderbouwd met cijfers van het Centraal Bureau voor de Statistiek. Hieruit blijkt dat één verhuizing van een oudere gemiddeld leidt tot bijna drie vrijgekomen woningen. Dit betekent dat het bouwen van geschikte woningen voor senioren indirect meer woningen oplevert voor andere doelgroepen dan het direct bouwen voor starters. Hoewel dit tegenintuïtief lijkt, is het logisch omdat ouderen vaak grotere woningen achterlaten.

Toch blijft deze doorstroming in de praktijk beperkt. De overheid heeft als doel gesteld om vóór 2030 circa 290.000 ouderenwoningen te realiseren, maar in 2024 zijn er slechts 4.000 gebouwd. Bovendien bevinden veel van deze woningen zich buiten bestaande wijken, waardoor ze minder aantrekkelijk zijn voor ouderen die graag in hun vertrouwde omgeving willen blijven.

Volgens Tiessens ligt de oorzaak niet bij onwil van ouderen, maar bij verkeerde prikkels in het systeem. Veel huiseigenaren hebben lage maandlasten door oudere hypotheken, terwijl kleinere huurwoningen juist duurder zijn. Daarnaast ontmoedigen fiscale regelingen, zoals hypotheekrenteaftrek en overdrachtsbelasting, het verhuizen. Hierdoor voelt een verhuizing vaak als een achteruitgang in woonkwaliteit tegen hogere kosten.

Ook de timing speelt een rol. De ideale leeftijd om te verhuizen ligt volgens hem rond de vijftig jaar, maar in de praktijk wachten veel mensen tot het echt noodzakelijk is. Gegevens van het CBS tonen aan dat een groot deel van de 70-plussers pas verhuist wanneer zorg nodig is, waardoor er geen sprake meer is van vrijwillige doorstroming.

Tiessens concludeert dat het probleem mede wordt veroorzaakt doordat de voordelen van doorstroming vooral collectief zijn, terwijl de kosten individueel worden gedragen. Hierdoor ontbreekt een duidelijke stimulans om te verhuizen.

Daarnaast wijst hij op het economische systeem rondom woningbouw. Nieuwbouwprojecten leveren inkomsten op voor verschillende partijen, zoals ontwikkelaars, aannemers, banken en gemeenten. In 2024 realiseerden gemeenten gezamenlijk een winst van 295 miljoen euro op grondexploitaties. Bij doorstroming binnen bestaande wijken is er daarentegen nauwelijks financieel voordeel voor deze partijen.

Hierdoor blijft de focus liggen op nieuwbouw, terwijl er weinig structurele ondersteuning is voor doorstroming, zoals verhuisbegeleiding, financiële prikkels of passende woningen binnen bestaande buurten.

Tot slot stelt Tiessens dat, zelfs als het doorstroomprobleem wordt opgelost, er nog een ander knelpunt bestaat. Veel projecten lopen vertraging op door organisatorische factoren, zoals wantrouwen, langdurige besluitvorming en een risicomijdende cultuur. Deze factoren, door hem omschreven als een ‘kleilaag’, belemmeren de voortgang van projecten.

Volgens Tiessens ligt de oplossing niet alleen bij de overheid, maar ook bij de manier waarop betrokken partijen samenwerken. Daarmee benadrukt hij dat verandering niet alleen op beleidsniveau moet plaatsvinden, maar ook in de praktijk van alledaagse keuzes en processen.

Bron: Stadszaken.nl